GHK-Cu

Etki mekanizması

GHK (glisil-L-histidil-L-lizin), bakır(II) iyonlarını yüksek afiniteyle bağlar ve bildirilen etkinliğinin çoğu bu bakır kompleksine atfedilir. Klasik bir membran reseptörü tanımlanmamıştır; güncel bilgi durumuna göre peptit, bakırın hücrelere taşınması ve gen transkripsiyonunun geniş kapsamlı modülasyonu yoluyla etki gösteriyor görünmektedir. Gen ekspresyonu analizleri, GHK'yi doku yeniden şekillenmesi ve onarımıyla ilişkili çok sayıda gen de dahil olmak üzere birçok insan geninin değişmiş ekspresyonuyla ilişkilendirmektedir (Pickart & Margolina 2018). GHK-Cu, in vitro olarak dermal fibroblast kültürlerinde kolajen sentezini uyarır (Maquart et al. 1988) ve glikozaminoglikanların ve ekstraselüler matrisin diğer bileşenlerinin üretimini destekler. Fibroblast kültürlerinde GHK-Cu ayrıca MMP-2 ekspresyonunu ve doku inhibitörleri TIMP-1 ile TIMP-2'nin salgılanmasını artırmıştır (Siméon et al. 2000); bu durum preklinik modellerde yara yeniden şekillenmesinin bir mekanizması olarak tartışılmaktadır. Hücre ve hayvan çalışmalarında ek olarak antioksidan ve antiinflamatuvar etkiler tanımlanmıştır.

Kanıt düzeyi

GHK-Cu'ya ilişkin kanıt temeli ağırlıklı olarak prekliniktir. Yayımlanmış verilerin çoğu, fibroblast kültürleri ve gen ekspresyon profillemesi gibi in vitro sistemlerden ve hayvanlardaki yara iyileşmesi modellerinden gelmektedir. İnsan verileri, kozmetik bağlamda, tipik olarak yüz derisinde yapılan; sıklıkla endüstriyle bağlantılı, kısa süreli ve kayıtlı kontrollü ilaç çalışmaları olarak tasarlanmamış küçük topikal çalışmalarla sınırlıdır. Sistematik bir klinik geliştirme programı bulunmamaktadır: GHK-Cu'nun sistemik uygulanmasına ilişkin yayımlanmış Faz 1, Faz 2 veya Faz 3 çalışması yoktur ve madde tıbbi ürün olarak düzenleyici ruhsata sahip değildir. İnsanlardaki sistemik farmakokinetik güvenilir biçimde karakterize edilmemiştir: GHK-Cu'nun plazma yarılanma ömrüne ilişkin yayımlanmış bir insan çalışması mevcut değildir ve ikincil literatürde dolaşan değerler birbiriyle çelişmektedir. Sonuç olarak, insanlarda ne etkinlik ne de güvenlilik belirlenmiştir ve hücre ile hayvan modellerindeki bulgular insanlara ekstrapole edilemez. Ayrıca, GHK-Cu hakkındaki derleme literatürünün önemli bir kısmının, maddeyi ticari olarak da pazarlayan keşfedicisinden kaynaklandığı ve bağımsız doğrulamanın buna uygun olarak kıt olduğu dikkate alınmalıdır. Bu nedenle GHK-Cu bir araştırma maddesi olarak kalmaktadır.

Depolama ve taşıma

Liyofilize peptitler için genel olarak iyi belgelenmiş kullanım ilkeleri geçerlidir: serin, kuru ve ışıktan korunmuş şekilde saklanmalıdır. Rekonstitüsyonun ardından peptit çözeltileri laboratuvar uygulamasında tipik olarak 2 ila 8 °C'de soğukta tutulur ve birkaç gün içinde kullanılır. Bunlar peptit kullanımına ilişkin genel bilgilerdir; GHK-Cu'ya özgü stabilite verileri değildir.

Araştırmayla ilgili sorular

GHK-Cu araştırmalarda ne için incelenmektedir?

GHK-Cu başlıca deri ve yara araştırmalarında, örneğin kolajen sentezi, ekstraselüler matrisin yeniden şekillenmesi ve onarım süreçlerindeki gen ekspresyonu bakımından incelenmektedir. Veri temeli ağırlıklı olarak hücre kültürü ve hayvan modellerinden oluşmakta, buna kozmetik bağlamdaki küçük topikal çalışmalar eklenmektedir. Bu verilerden insanlardaki etkilere ilişkin sonuç çıkarılamaz.

GHK-Cu için kanıtların durumu nedir?

Kanıtlar ağırlıklı olarak prekliniktir: in vitro veriler ve hayvan modelleri baskındır, buna karşılık sistemik uygulamaya ilişkin kontrollü klinik çalışmalar bulunmamaktadır. Ne sistematik bir klinik geliştirme programı ne de GHK-Cu için tıbbi ürün olarak ruhsat bulunmaktadır. İnsanlardaki etkinlik ve güvenlilik belirlenmemiştir.

Kaynaklar

1. Pickart & Margolina, Int J Mol Sci 2018DOI: 10.3390/ijms19071987PMID: 29986520
2. Pickart et al., Oxid Med Cell Longev 2012DOI: 10.1155/2012/324832PMID: 22666519
3. Pickart et al., BioMed Res Int 2015DOI: 10.1155/2015/648108PMID: 26236730
4. Siméon et al., Life Sci 2000DOI: 10.1016/s0024-3205(00)00803-1PMID: 11045606
5. Maquart et al., FEBS Lett 1988DOI: 10.1016/0014-5793(88)80509-xPMID: 3169264
6. Pickart & Thaler, Nat New Biol 1973PMID: 4349963