Mechanizm działania

Melanotan II jest nieselektywnym agonistą rodziny receptorów melanokortynowych. Aktywacja MC1R na melanocytach skóry stymuluje kaskadę cAMP/PKA i czynnik transkrypcyjny MITF, zwiększając ekspresję tyrozynazy i przesuwając syntezę pigmentu w kierunku eumelaniny, co stanowi mechanizm leżący u podstaw obserwowanej w badaniach reakcji pigmentacyjnej. W odróżnieniu od endogennego ligandu α-MSH cząsteczka jest konformacyjnie ograniczonym cyklicznym heptapeptydem laktamowym (Ac-Nle-cyclo[Asp-His-D-Phe-Arg-Trp-Lys]-NH2), co zwiększa siłę działania na receptor i odporność na degradację enzymatyczną. Ponieważ aktywuje także MC3R i MC4R w podwzgórzu, podawanie ogólnoustrojowe wywołuje efekty ośrodkowe: sygnalizacja MC4R jest wiązana ze zmniejszonym apetytem i reakcjami proerekcyjnymi obserwowanymi we wczesnych badaniach klinicznych. Ten brak selektywności receptorowej wyjaśnia jego szeroką, częściowo niepożądaną farmakologię; natomiast pokrewny analog α-MSH, afamelanotyd, opracowano celowo do fotoprotekcji pośredniczonej przez MC1R i poddano formalnemu programowi badań klinicznych (Langan et al., 2010). Brakuje wiarygodnych, opublikowanych danych u ludzi dotyczących osoczowego okresu półtrwania substancji o nazwie Melanotan II; wartości podawane w piśmiennictwie wtórnym wahają się od mniej niż godziny do kilku godzin.

Stan dowodów naukowych

Dane u ludzi pochodzą z małych wczesnych prób z lat 90. Dorr i współpracownicy w 1996 r. opisali nasilenie pigmentacji po podaniu podskórnym u niewielkiej grupy zdrowych mężczyzn, a także nudności, senność i spontaniczne erekcje. Wessells i współpracownicy w 2000 r. w podwójnie zaślepionej naprzemiennej próbie z placebo u dziesięciu mężczyzn z organicznymi zaburzeniami erekcji opisali reakcje proerekcyjne. Rozwój przerwano, kierując dalsze prace na PT-141 (Hadley i Dorr, 2006). Przytoczony zestaw nie obejmuje ukończonego programu fazy 2 i 3. Literatura dermatologiczna opisuje szybko pigmentujące znamiona oraz ryzyko zanieczyszczeń i współdzielenia igieł przy nieocenionych produktach (Langan, 2010). Bezpieczeństwo długoterminowe, potencjał nowotworowy i wielkość efektów pozostają nieokreślone. Źródła nie ustalają skuteczności, bezpieczeństwa ani statusu dopuszczenia konkretnego materiału badawczego.

Pytania dotyczące stanu badań

W jakim celu Melanotan II był badany?

Początkowo w pigmentacji w małej próbie fazy 1, a następnie w kontrolowanym placebo badaniu odpowiedzi erekcyjnej u mężczyzn. Badawczo służy także farmakologii receptorów MC1R, MC3R i MC4R.

Jaki jest stan dowodów dotyczących Melanotanu II?

Dostępne są niewielkie wczesne próby, po których rozwój przerwano. Przytoczone prace nie obejmują ukończonego programu fazy 2 lub 3, a literatura dermatologiczna opisuje zdarzenia niepożądane przy nieocenionych produktach. Nie potwierdza to skuteczności, bezpieczeństwa ani dopuszczenia konkretnego produktu badawczego.

Źródła

1. Dorr et al., Life Sciences 1996DOI: 10.1016/0024-3205(96)00160-9PMID: 8637402
2. Wessells et al., Urology 2000DOI: 10.1016/s0090-4295(00)00680-4PMID: 11018622
3. Hadley & Dorr, Peptides 2006 (przegląd)DOI: 10.1016/j.peptides.2005.01.029PMID: 16412534
4. Langan et al., British Journal of Dermatology 2010 (przegląd)DOI: 10.1111/j.1365-2133.2010.09891.xPMID: 20545686

Mechanizm działania

Melanotan II jest nieselektywnym agonistą rodziny receptorów melanokortynowych. Aktywacja MC1R na melanocytach skóry stymuluje kaskadę cAMP/PKA i czynnik transkrypcyjny MITF, zwiększając ekspresję tyrozynazy i przesuwając syntezę pigmentu w kierunku eumelaniny, co stanowi mechanizm leżący u podstaw obserwowanej w badaniach reakcji pigmentacyjnej. W odróżnieniu od endogennego ligandu α-MSH cząsteczka jest konformacyjnie ograniczonym cyklicznym heptapeptydem laktamowym (Ac-Nle-cyclo[Asp-His-D-Phe-Arg-Trp-Lys]-NH2), co zwiększa siłę działania na receptor i odporność na degradację enzymatyczną. Ponieważ aktywuje także MC3R i MC4R w podwzgórzu, podawanie ogólnoustrojowe wywołuje efekty ośrodkowe: sygnalizacja MC4R jest wiązana ze zmniejszonym apetytem i reakcjami proerekcyjnymi obserwowanymi we wczesnych badaniach klinicznych. Ten brak selektywności receptorowej wyjaśnia jego szeroką, częściowo niepożądaną farmakologię; natomiast pokrewny analog α-MSH, afamelanotyd, opracowano celowo do fotoprotekcji pośredniczonej przez MC1R i poddano formalnemu programowi badań klinicznych (Langan et al., 2010). Brakuje wiarygodnych, opublikowanych danych u ludzi dotyczących osoczowego okresu półtrwania substancji o nazwie Melanotan II; wartości podawane w piśmiennictwie wtórnym wahają się od mniej niż godziny do kilku godzin.

Stan dowodów naukowych

Dane u ludzi pochodzą z małych wczesnych prób z lat 90. Dorr i współpracownicy w 1996 r. opisali nasilenie pigmentacji po podaniu podskórnym u niewielkiej grupy zdrowych mężczyzn, a także nudności, senność i spontaniczne erekcje. Wessells i współpracownicy w 2000 r. w podwójnie zaślepionej naprzemiennej próbie z placebo u dziesięciu mężczyzn z organicznymi zaburzeniami erekcji opisali reakcje proerekcyjne. Rozwój przerwano, kierując dalsze prace na PT-141 (Hadley i Dorr, 2006). Przytoczony zestaw nie obejmuje ukończonego programu fazy 2 i 3. Literatura dermatologiczna opisuje szybko pigmentujące znamiona oraz ryzyko zanieczyszczeń i współdzielenia igieł przy nieocenionych produktach (Langan, 2010). Bezpieczeństwo długoterminowe, potencjał nowotworowy i wielkość efektów pozostają nieokreślone. Źródła nie ustalają skuteczności, bezpieczeństwa ani statusu dopuszczenia konkretnego materiału badawczego.

Pytania dotyczące stanu badań

W jakim celu Melanotan II był badany?

Początkowo w pigmentacji w małej próbie fazy 1, a następnie w kontrolowanym placebo badaniu odpowiedzi erekcyjnej u mężczyzn. Badawczo służy także farmakologii receptorów MC1R, MC3R i MC4R.

Jaki jest stan dowodów dotyczących Melanotanu II?

Dostępne są niewielkie wczesne próby, po których rozwój przerwano. Przytoczone prace nie obejmują ukończonego programu fazy 2 lub 3, a literatura dermatologiczna opisuje zdarzenia niepożądane przy nieocenionych produktach. Nie potwierdza to skuteczności, bezpieczeństwa ani dopuszczenia konkretnego produktu badawczego.

Źródła

1. Dorr et al., Life Sciences 1996DOI: 10.1016/0024-3205(96)00160-9PMID: 8637402
2. Wessells et al., Urology 2000DOI: 10.1016/s0090-4295(00)00680-4PMID: 11018622
3. Hadley & Dorr, Peptides 2006 (przegląd)DOI: 10.1016/j.peptides.2005.01.029PMID: 16412534
4. Langan et al., British Journal of Dermatology 2010 (przegląd)DOI: 10.1111/j.1365-2133.2010.09891.xPMID: 20545686