GHK-Cu

Werkingsmechanisme

GHK (glycyl-L-histidyl-L-lysine) bindt koper(II)-ionen met hoge affiniteit, en het grootste deel van de beschreven activiteit wordt aan dit kopercomplex toegeschreven. Er is geen klassieke membraanreceptor geïdentificeerd; volgens de huidige stand van kennis lijkt het peptide te werken via kopertransport in cellen en brede modulatie van gentranscriptie. Genexpressieanalyses brengen GHK in verband met een veranderde expressie van een groot aantal menselijke genen, waaronder vele die betrokken zijn bij weefselremodellering en -herstel (Pickart & Margolina 2018). In vitro stimuleert GHK-Cu de collageensynthese in dermale fibroblastculturen (Maquart et al. 1988) en bevordert het de productie van glycosaminoglycanen en andere componenten van de extracellulaire matrix. In fibroblastculturen verhoogde GHK-Cu ook de expressie van MMP-2 en de secretie van de weefselremmers TIMP-1 en TIMP-2 (Siméon et al. 2000), hetgeen in preklinische modellen wordt besproken als mechanisme van wondremodellering. Antioxidatieve en ontstekingsremmende effecten zijn bovendien beschreven in cel- en dierstudies.

Stand van het bewijs

De evidentiebasis voor GHK-Cu is voornamelijk preklinisch. De meeste gepubliceerde gegevens zijn afkomstig uit in-vitrosystemen, zoals fibroblastculturen en genexpressieanalyses, en uit diermodellen voor wondgenezing. Gegevens bij mensen zijn beperkt tot kleine topische onderzoeken in een cosmetische context, doorgaans op de gezichtshuid, die vaak aan de industrie waren verbonden, kort duurden en niet waren opgezet als geregistreerde gecontroleerde geneesmiddelenonderzoeken. Er bestaat geen systematisch klinisch ontwikkelingsprogramma: er zijn geen fase 1-, fase 2- of fase 3-onderzoeken naar systemische toediening van GHK-Cu gepubliceerd, en de stof heeft geen wettelijke toelating als geneesmiddel. De systemische farmacokinetiek bij mensen is niet betrouwbaar gekarakteriseerd: er is geen gepubliceerd onderzoek bij mensen naar de plasmahalfwaardetijd van GHK-Cu beschikbaar, en de in secundaire literatuur circulerende cijfers spreken elkaar tegen. Bijgevolg zijn noch de werkzaamheid noch de veiligheid bij mensen vastgesteld, en bevindingen uit cel- en diermodellen kunnen niet naar mensen worden geëxtrapoleerd. Daarbij moet worden opgemerkt dat een substantieel deel van de overzichtsliteratuur over GHK-Cu afkomstig is van de ontdekker van de stof, die deze ook commercieel verkoopt; onafhankelijke bevestiging is dienovereenkomstig schaars. GHK-Cu blijft daarom een onderzoekssubstantie.

Opslag en hantering

Gevriesdroogde peptiden worden doorgaans behandeld volgens goed gedocumenteerde principes: koel, droog en tegen licht beschermd bewaren. Na reconstitutie worden peptideoplossingen in de laboratoriumpraktijk doorgaans gekoeld bij 2-8 °C bewaard en binnen enkele dagen gebruikt. Dit zijn algemene aanwijzingen voor de hantering van peptiden, geen productspecifieke stabiliteitsgegevens voor GHK-Cu.

Vragen over het onderzoek

Waarvoor wordt GHK-Cu in onderzoek bestudeerd?

GHK-Cu wordt voornamelijk onderzocht in huid- en wondonderzoek, bijvoorbeeld met betrekking tot collageensynthese, remodellering van de extracellulaire matrix en genexpressie in herstelprocessen. De gegevensbasis bestaat grotendeels uit celcultuur- en diermodellen, aangevuld met kleine topische onderzoeken in een cosmetische context. Hieruit kunnen geen conclusies over effecten bij mensen worden getrokken.

Wat is de stand van de evidentie voor GHK-Cu?

De evidentie is voornamelijk preklinisch: in-vitrogegevens en diermodellen overheersen, terwijl gecontroleerde klinische onderzoeken naar systemische toediening ontbreken. Er bestaat noch een systematisch klinisch ontwikkelingsprogramma noch een toelating als geneesmiddel. Werkzaamheid en veiligheid bij mensen zijn niet vastgesteld.

Bronnen

1. Pickart & Margolina, Int J Mol Sci 2018DOI: 10.3390/ijms19071987PMID: 29986520
2. Pickart et al., Oxid Med Cell Longev 2012DOI: 10.1155/2012/324832PMID: 22666519
3. Pickart et al., BioMed Res Int 2015DOI: 10.1155/2015/648108PMID: 26236730
4. Siméon et al., Life Sci 2000DOI: 10.1016/s0024-3205(00)00803-1PMID: 11045606
5. Maquart et al., FEBS Lett 1988DOI: 10.1016/0014-5793(88)80509-xPMID: 3169264
6. Pickart & Thaler, Nat New Biol 1973PMID: 4349963