Oba stymulują endogenną oś hormonu wzrostu przez receptor GHRH. Dzielą je jednak ogromne różnice w okresie półtrwania, dojrzałości klinicznej i statusie regulacyjnym. To porównanie porządkuje dane wyłącznie do celów badawczych.
Medically reviewed by Dr. Sieglinde Klaus · Last reviewed czerwiec 2026
CJC-1295 (No DAC), identyczny z Modified GRF (1-29), to krótko działający analog GHRH (okres półtrwania ok. 30 minut) bez wiązania z albuminą. Wytwarza pulsacyjny przebieg GH/IGF-1 przypominający fizjologiczny, nie ma jednak własnego zatwierdzonego wskazania u ludzi i dysponuje jedynie skąpymi, specyficznymi danymi z badań na ludziach 1. Tesamorelin (Egrifta) to analog GHRH złożony z 44 aminokwasów o również bardzo krótkim okresie półtrwania (ok. 11 minut u osób zdrowych, ok. 26-38 minut u pacjentów z HIV), ale w przeciwieństwie do CJC-1295 (No DAC) jest zatwierdzony przez FDA do redukcji trzewnej tkanki tłuszczowej w lipodystrofii związanej z HIV i udokumentowany obszernymi danymi z fazy III 4, 5. Główna różnica nie polega na czasie działania (oba są krótkie), lecz na dojrzałości klinicznej i poziomie dowodów.
Analog GHRH, tetrapodstawiony fragment GRF(1-29) (Modified GRF 1-29)
Analog GHRH, analog GRF(1-44) złożony z 44 aminokwasów z N-końcowym kwasem trans-3-heksenowym
29 (N-końcowy fragment rdzeniowy)
44 (pełny szkielet GRF-1-44)
ok. 30 minut (raportowany zakres ok. 30 min do 2 godz.), krótko działający
ok. 11 minut u osób zdrowych; ok. 26-38 minut u pacjentów z HIV
Pulsacyjny, bez przyłączania do albuminy, GH wraca do wartości wyjściowej w ciągu ok. 2-3 godz.
CJC-1295 (No DAC) jest identyczny z Modified GRF (1-29), N-końcowym fragmentem 1-29 ludzkiego GHRH, czyli tym samym aktywnym rdzeniem co w sermorelinie. Zawiera cztery stabilizujące podstawienia aminokwasowe (pozycja 2 D-Ala, 8 Gln, 15 Ala, 27 Leu), które nadają oporność na rozkład przez dipeptydylopeptydazę IV (DPP-IV) i obniżają klirens metaboliczny względem natywnego GRF(1-29) 7. Jako agonista receptora GHRH (GPCR klasy B na somatotropach) sprzęga się przez Gs z cyklazą adenylanową, zwiększa cAMP i PKA, a tym samym napędza egzocytozę zmagazynowanego GH oraz przewlekle transkrypcję genu GH 8. Kluczowe: forma bez DAC nie ma łącznika maleimidowego, który w wariancie DAC kowalencyjnie wiąże peptyd z albuminą surowicy. Dzięki temu pozostaje krótko działająca i pulsacyjna 3.
Tesamorelin to syntetyczny analog ludzkiego GHRH złożony z 44 aminokwasów (GRF 1-44) z grupą kwasu trans-3-heksenowego na N-końcu, która również nadaje oporność na DPP-IV i wydłuża aktywność względem natywnego GHRH. Wiąże i stymuluje te same receptory GHRH na somatotropach przysadki, zwiększa endogenną syntezę i pulsacyjne uwalnianie GH, a tym samym IGF-1. Przywrócona, bardziej fizjologiczna oś GH/IGF-1 napędza lipolizę preferencyjnie w . W odróżnieniu od rekombinowanego GH tesamorelin działa przez własny, regulowany obwód sprzężenia zwrotnego organizmu, zamiast dostarczać egzogenny GH.
W kontrolowanych badaniach CJC-1295 na ludziach (z wariantem DAC) nie raportowano ciężkich działań niepożądanych, a tolerancja była dobra, szczególnie przy 30-60 mcg/kg [1]. Udokumentowano efekty typowe dla klasy analogów GHRH i stymulacji osi GH; bezpieczeństwo długoterminowe krótko działającej formy bez DAC nie zostało jednak ustalone w kontrolowanych badaniach na ludziach.
Tesamorelin ma dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa z badań fazy III. Częste są reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ok. 17-25% wobec ok. 6-14% w grupie placebo) oraz dolegliwości związane z zatrzymaniem płynów. Ostrzeżenia obejmują nietolerancję glukozy, wzrost IGF-1 i obawy o nowotwór; efekt jest odwracalny po odstawieniu (tłuszcz trzewny powraca).
CJC-1295 (No DAC) dzięki swojemu krótkiemu okresowi półtrwania wynoszącemu ok. 30 minut i brakowi wiązania z albuminą jest predestynowany do modelowania epizodycznych pulsów GH między dawkami, zamiast wywoływania utrzymującego się tonicznego wzrostu. Właśnie ten pulsacyjny profil odróżnia go od wariantu DAC.
Tesamorelin to jedyna substancja zatwierdzona specjalnie do tego wskazania, z powtarzalnymi dowodami z fazy III na redukcję trzewnej tkanki tłuszczowej o 10-15%. Dla tego określonego zagadnienia nie ma innego równie zwalidowanego peptydu alternatywnego.
Tesamorelin dysponuje zatwierdzeniem FDA, pełną etykietą produktu i ustalonym schematem monitorowania (glukoza, IGF-1). CJC-1295 (No DAC) nie ma zatwierdzonego wskazania u ludzi ani ustalonego bezpieczeństwa długoterminowego, co ogranicza regulacyjną użyteczność danych.
Oba są analogami GHRH i oba działają krótko. Decydująca różnica tkwi w dojrzałości klinicznej: tesamorelin jest zatwierdzony przez FDA i udokumentowany dwoma dużymi badaniami fazy III, podczas gdy CJC-1295 (No DAC) to wyłącznie substancja badawcza bez zatwierdzonego wskazania u ludzi i jedynie ze skąpymi, specyficznymi danymi z badań na ludziach 1, 4.
Nie, oba działają krótko. CJC-1295 (No DAC) ma raportowany okres półtrwania w osoczu wynoszący ok. 30 minut, tesamorelin ok. 11 minut u osób zdrowych, a ok. 26-38 minut u pacjentów z HIV. Długi okres półtrwania wynoszący kilka dni dotyczy wyłącznie wariantu DAC CJC-1295, który wiąże się kowalencyjnie z albuminą, a nie porównywanej tu formy bez DAC 2.
Wiarygodne kontrolowane badania na ludziach (Teichman 2006, Ionescu 2006) przeprowadzono z konstrukcją DAC wiążącą albuminę 1, 2. Własnych, recenzowanych badań farmakokinetyki u ludzi dotyczących specjalnie formy bez DAC jest niewiele; wartość ok. 30 minut opiera się w dużej mierze na uzasadnieniu projektowym peptydu opornego na DPP-IV oraz źródłach wtórnych.
To porównanie nie ma jednoznacznego zwycięzcy, ponieważ oba peptydy, mimo wspólnego działania na receptor GHRH, odgrywają bardzo różne role. Tesamorelin wyraźnie dominuje pod względem dojrzałości klinicznej, statusu regulacyjnego i ilości i jakości dowodów: jest zatwierdzony przez FDA i udokumentowany dwoma dużymi badaniami fazy III dla określonego wskazania 4, 5. CJC-1295 (No DAC) wyróżnia się jako elastyczne narzędzie badawcze do zagadnień pulsacyjnego GHRH i podejść kombinacyjnych, ma jednak bardzo skąpe własne dane z badań na ludziach 1. Kto potrzebuje maksymalnego poziomu dowodów i zatwierdzenia, wybiera tesamorelin; kto modeluje pulsacyjne mechanizmy GH, sięga po CJC-1295 (No DAC). Decyzja jest więc zależna od kontekstu.
Tesamorelin wyraźnie wygrywa pod względem zatwierdzenia i dowodów, jest jednak dopasowany do określonego wskazania (lipodystrofia związana z HIV). CJC-1295 (No DAC) pozostaje istotny dla pulsacyjnych badań nad GHRH i modeli kombinacyjnych, mimo skąpych danych z badań na ludziach. Ponieważ żaden peptyd nie dominuje nad drugim we wszystkich pytaniach badawczych, wynik jest zależny od kontekstu i nie da się go rozstrzygnąć jednoznacznie.
Krótki puls GHRH raz dziennie; efekt kliniczny kumuluje się przez tygodnie do miesięcy
Brak zatwierdzonego wskazania u ludzi; substancja czysto badawcza
Zatwierdzony przez FDA (Egrifta, pierwsze zatwierdzenie 2010; Egrifta SV 2019; Egrifta WR jako nowsza postać)
Skąpe; własne dane z badań na ludziach dla formy bez DAC w dużej mierze brakują, a wyniki badań kontrolowanych dotyczą wariantu DAC
Wysoka / dojrzała: dwa duże badania RCT fazy III (łącznie ok. 800 pacjentów) oraz analizy follow-up
Pulsacyjne uwalnianie GH, często w połączeniu z agonistą receptora GHRP/ghreliny (dane przedkliniczne i protokoły wtórne)
Redukcja trzewnej tkanki tłuszczowej w lipodystrofii związanej z HIV; w badaniach: NAFLD u osób z HIV
Brak zatwierdzonego schematu; raportowano ok. 100 mcg podskórnie, często 1-3x dziennie (nie z badań kontrolowanych)
Podskórnie raz dziennie w okolicę brzucha; faza III: 10 mg/dobę, Egrifta WR 1,28 mg, Egrifta SV 1,4 mg
Zamrożone, typowo -20 °C (lub zimniej przy długotrwałym przechowywaniu)
Egrifta WR w 20-25 °C, chroniona przed światłem; starsza Egrifta/SV w 2-8 °C; zależnie od produktu
W chłodzie 2-8 °C, użycie w ciągu ok. 28 dni (okno alkoholu benzylowego); unikać cykli zamrażania i rozmrażania
Egrifta WR w temperaturze pokojowej, resztę wyrzucić po 7 dniach; starsza Egrifta do użycia natychmiast po wymieszaniu
W badaniach CJC/DAC nie raportowano ciężkich reakcji; bezpieczeństwo długoterminowe formy bez DAC nie zostało ustalone
Nietolerancja glukozy/nowa cukrzyca (ok. 3,3-krotnie zwiększone ryzyko), wzrost IGF-1, obawy o nowotwór w kontekście HIV
Efekt szybko zanika ze względu na krótki okres półtrwania; wzorzec pulsacyjny między dawkami
Efekt odwracalny: tkanka tłuszczowa trzewna gromadzi się ponownie po odstawieniu (faktycznie terapia podtrzymująca)
Obie substancje są agonistami receptora GHRH stabilizowanymi wobec DPP-IV i zachowują pulsacyjny wzorzec wydzielania GH. Różnią się szkieletem (podstawa 29 vs 44 aminokwasów) oraz sposobem stabilizacji (cztery podstawienia vs N-końcowa reszta kwasu heksenowego). Funkcjonalnie tesamorelin realizuje jasno określony, zatwierdzony cel (redukcja tłuszczu trzewnego w lipodystrofii związanej z HIV), podczas gdy CJC-1295 (No DAC) jest klasyfikowany jako uniwersalne narzędzie do wywoływania pulsów GH w badaniach.
Obraz dowodów jest asymetryczny: tesamorelin jest udokumentowany przez dwa duże, randomizowane, podwójnie zaślepione badania fazy III (łącznie około 800 pacjentów) oraz analizy follow-up w jasno określonej populacji (lipodystrofia związana z HIV) 4, 5. Dla CJC-1295 (No DAC) istnieje natomiast niewiele własnych kontrolowanych danych z badań na ludziach; wiarygodne badania na ludziach przeprowadzono z wariantem DAC wiążącym albuminę 1, 2, a nie z rozważaną tu krótko działającą formą.
To porównanie służy wyłącznie informacji naukowej i nie stanowi porady medycznej, diagnozy ani zalecenia terapeutycznego. Żadne z opisanych tu zastosowań nie jest zaleceniem stosowania u ludzi. Wyłącznie do celów badawczych. Nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi.
CJC-1295 (No DAC) jest w literaturze badawczej często łączony z agonistami receptora GHRP/ghreliny, takimi jak ipamorelin, ponieważ analogi GHRH i agoniści ghreliny działają przez komplementarne szlaki sygnałowe. Jego krótki okres półtrwania pozwala na czasowo precyzyjną współstymulację; zastosowanie tesamorelinu w tym celu nie jest ugruntowane.
Dla tesamorelinu dostępne są wyniki randomizowanego badania kontrolowanego dotyczące redukcji zawartości tłuszczu w wątrobie (badawczo, u osób z HIV). Porównywalnych danych z badań kontrolowanych dla CJC-1295 (No DAC) brak, dlatego tesamorelin stanowi bardziej wiarygodny punkt wyjścia.
Tesamorelin (Egrifta) jest zatwierdzony przez FDA do redukcji nadmiaru tłuszczu brzusznego (trzewnego) u dorosłych zakażonych HIV z lipodystrofią. Nie jest zatwierdzony do ogólnej utraty wagi, rekompozycji ciała ani anti-aging. NAFLD/stłuszczenie wątroby u osób z HIV to zastosowanie badawcze, niezatwierdzone 6.
Oba dzielą ten sam aktywny rdzeń złożony z 29 aminokwasów. CJC-1295 (No DAC), czyli Modified GRF (1-29), zawiera jednak cztery stabilizujące podstawienia, które czynią go bardziej opornym na rozkład przez DPP-IV. Dzięki temu ma dłuższy okres półtrwania (ok. 30 min) niż natywny sermorelin (ok. 6-20 min). Funkcjonalnie jest to stabilizowany wobec DPP-IV, dłużej działający wariant sermorelinu 7.
Bezpośrednie porównanie bezpieczeństwa jest możliwe tylko w ograniczonym zakresie, ponieważ tesamorelin ma udokumentowany profil bezpieczeństwa z fazy III (z jasnymi ostrzeżeniami dotyczącymi nietolerancji glukozy, wzrostu IGF-1 i nowotworu), podczas gdy dla CJC-1295 (No DAC) nie ma kontrolowanych długoterminowych danych z badań na ludziach. Brak udokumentowanych zagrożeń nie oznacza braku zagrożeń, lecz brak danych 1.
W literaturze badawczej CJC-1295 (No DAC) jest często łączony z agonistami receptora ghreliny, takimi jak ipamorelin, ponieważ działają one przez komplementarne szlaki sygnałowe i mogą wykazywać addytywne uwalnianie GH. Tesamorelin nie ma ugruntowanej pozycji w takich kombinacjach i w zatwierdzonym wskazaniu stosuje się go w monoterapii.
