Werkingsmechanisme

Tesamoreline is een agonist van de receptor voor groeihormoonvrijmakend hormoon (GHRH-R) op somatotrope cellen van de hypofysevoorkwab. Receptorbinding activeert Gs-eiwitgekoppelde signalering via cAMP/PKA en stimuleert synthese en pulsatiele afgifte van endogeen GH, dat de hepatische IGF-1-productie stimuleert. Somatostatine en IGF-1 houden negatieve terugkoppeling op de as in stand. Structureel betreft het humaan GHRH(1-44) met een trans-3-hexenoylgroep aan de N-terminus, die weerstand tegen DPP-4-afbraak vergroot. Halfwaardetijdcijfers hangen af van bereiding en studievoorwaarden. Voor oorspronkelijke EGRIFTA rapporteert de FDA gemiddelden van 26 minuten bij gezonde proefpersonen en 38 minuten bij patiënten met HIV na veertien opeenvolgende dagen van subcutane toediening. Ongeveer dertig minuten is dus alleen een afgeronde historische referentie. EGRIFTA WR werd onder andere voorwaarden onderzocht: elf minuten na één subcutane toediening bij gezonde proefpersonen. Deze cijfers zijn geen universele halfwaardetijd van onderzoeksmateriaal. Klinische studies onderzochten verder uitkomsten voor lipolyse en visceraal vetweefsel.

Stand van het bewijs

De FDA verleende in 2010 toelating aan het tesamorelinegeneesmiddel Egrifta voor vermindering van overtollig visceraal buikvet bij volwassenen met HIV-geassocieerde lipodystrofie. Gerandomiseerde, placebogecontroleerde studies op meerdere locaties vormden de basis (Falutz en collega's, 2007 en 2010). Het viscerale vetweefsel nam tegenover placebo af; na stoppen verminderde het effect in de verlengingsfasen. Adrian en collega's onderzochten in 2019 daarnaast vetgehalte en oppervlak van spieren bij volwassenen met HIV. De Egrifta-toelating betreft de omschreven indicatie en is geen bewijs van klinische geschiktheid van andere bereidingen of toepassingen buiten deze bevolking. Langetermijngegevens over harde klinische eindpunten blijven beperkt in de aangehaalde studies; effecten op de IGF-1-as worden besproken als uitkomsten die monitoring vereisen. Geneesmiddelonderzoek kan niet rechtstreeks naar werkzaamheid of veiligheid van ander onderzoeksmateriaal worden overgedragen.

Vragen over het onderzoek

Waarvoor wordt tesamoreline in onderzoek bestudeerd?

De groeihormoonas staat centraal: als GHRH-analoog stimuleert tesamoreline de pulsatiele afgifte van endogeen groeihormoon. De klinisch best onderzochte context is de vermindering van visceraal vetweefsel bij HIV-geassocieerde lipodystrofie, de indicatie waarvoor de FDA de stof als Egrifta heeft toegelaten. Studies hebben daarnaast uitkomsten voor de lichaamssamenstelling onderzocht, zoals het vetgehalte in spieren bij volwassenen met HIV.

Wat is de stand van het bewijs voor tesamoreline?

De omschreven Egrifta-indicatie berust op gerandomiseerde, placebogecontroleerde studies op meerdere locaties en een FDA-toelating uit 2010. Dat betreft het geneesmiddel bij HIV-geassocieerde lipodystrofie. De aangehaalde gegevens bieden beperkte informatie over harde eindpunten op lange termijn en bevestigen geen klinische geschiktheid van andere bereidingen, groepen of onderzoeksdoelen.

Bronnen

1. Falutz et al., NEJM 2007DOI: 10.1056/NEJMoa072375PMID: 18057338
2. Falutz et al., JAIDS 2010DOI: 10.1097/QAI.0b013e3181cbdaffPMID: 20101189
3. Adrian et al., J Frailty Aging 2019DOI: 10.14283/jfa.2018.45PMID: 31237318
4. Drugs@FDA: Egrifta (tesamoreline), NDA 022505
5. FDA: oorspronkelijke EGRIFTA-productinformatie, 2015, paragraaf 12.3
6. FDA: EGRIFTA WR-productinformatie, 2025, paragraaf 12.3
7. FDA: EGRIFTA SV-productinformatie, 2024, paragraaf 12.3

Werkingsmechanisme

Tesamoreline is een agonist van de receptor voor groeihormoonvrijmakend hormoon (GHRH-R) op somatotrope cellen van de hypofysevoorkwab. Receptorbinding activeert Gs-eiwitgekoppelde signalering via cAMP/PKA en stimuleert synthese en pulsatiele afgifte van endogeen GH, dat de hepatische IGF-1-productie stimuleert. Somatostatine en IGF-1 houden negatieve terugkoppeling op de as in stand. Structureel betreft het humaan GHRH(1-44) met een trans-3-hexenoylgroep aan de N-terminus, die weerstand tegen DPP-4-afbraak vergroot. Halfwaardetijdcijfers hangen af van bereiding en studievoorwaarden. Voor oorspronkelijke EGRIFTA rapporteert de FDA gemiddelden van 26 minuten bij gezonde proefpersonen en 38 minuten bij patiënten met HIV na veertien opeenvolgende dagen van subcutane toediening. Ongeveer dertig minuten is dus alleen een afgeronde historische referentie. EGRIFTA WR werd onder andere voorwaarden onderzocht: elf minuten na één subcutane toediening bij gezonde proefpersonen. Deze cijfers zijn geen universele halfwaardetijd van onderzoeksmateriaal. Klinische studies onderzochten verder uitkomsten voor lipolyse en visceraal vetweefsel.

Stand van het bewijs

De FDA verleende in 2010 toelating aan het tesamorelinegeneesmiddel Egrifta voor vermindering van overtollig visceraal buikvet bij volwassenen met HIV-geassocieerde lipodystrofie. Gerandomiseerde, placebogecontroleerde studies op meerdere locaties vormden de basis (Falutz en collega's, 2007 en 2010). Het viscerale vetweefsel nam tegenover placebo af; na stoppen verminderde het effect in de verlengingsfasen. Adrian en collega's onderzochten in 2019 daarnaast vetgehalte en oppervlak van spieren bij volwassenen met HIV. De Egrifta-toelating betreft de omschreven indicatie en is geen bewijs van klinische geschiktheid van andere bereidingen of toepassingen buiten deze bevolking. Langetermijngegevens over harde klinische eindpunten blijven beperkt in de aangehaalde studies; effecten op de IGF-1-as worden besproken als uitkomsten die monitoring vereisen. Geneesmiddelonderzoek kan niet rechtstreeks naar werkzaamheid of veiligheid van ander onderzoeksmateriaal worden overgedragen.

Vragen over het onderzoek

Waarvoor wordt tesamoreline in onderzoek bestudeerd?

De groeihormoonas staat centraal: als GHRH-analoog stimuleert tesamoreline de pulsatiele afgifte van endogeen groeihormoon. De klinisch best onderzochte context is de vermindering van visceraal vetweefsel bij HIV-geassocieerde lipodystrofie, de indicatie waarvoor de FDA de stof als Egrifta heeft toegelaten. Studies hebben daarnaast uitkomsten voor de lichaamssamenstelling onderzocht, zoals het vetgehalte in spieren bij volwassenen met HIV.

Wat is de stand van het bewijs voor tesamoreline?

De omschreven Egrifta-indicatie berust op gerandomiseerde, placebogecontroleerde studies op meerdere locaties en een FDA-toelating uit 2010. Dat betreft het geneesmiddel bij HIV-geassocieerde lipodystrofie. De aangehaalde gegevens bieden beperkte informatie over harde eindpunten op lange termijn en bevestigen geen klinische geschiktheid van andere bereidingen, groepen of onderzoeksdoelen.

Bronnen

1. Falutz et al., NEJM 2007DOI: 10.1056/NEJMoa072375PMID: 18057338
2. Falutz et al., JAIDS 2010DOI: 10.1097/QAI.0b013e3181cbdaffPMID: 20101189
3. Adrian et al., J Frailty Aging 2019DOI: 10.14283/jfa.2018.45PMID: 31237318
4. Drugs@FDA: Egrifta (tesamoreline), NDA 022505
5. FDA: oorspronkelijke EGRIFTA-productinformatie, 2015, paragraaf 12.3
6. FDA: EGRIFTA WR-productinformatie, 2025, paragraaf 12.3
7. FDA: EGRIFTA SV-productinformatie, 2024, paragraaf 12.3