Werkingsmechanisme

GHRP-6 stimuleert afgifte van lichaamseigen groeihormoon en vervangt het volledige GH-eiwit niet. Howard en collega's kloonden en karakteriseerden de receptor voor synthetische groeihormoonsecretagogen. Dit onderbouwde een signaalroute die verschilt van enkel toevoegen van GHRH of GH. Bowers en collega's zagen in humane experimenten dat het onderzochte hexapeptide GH in het bloed verhoogde en samen met GHRH een grotere respons gaf. Zij maten ook andere hormonen, met veranderingen in prolactine en cortisol onder bepaalde omstandigheden. Een gecombineerde respons ondersteunt interactie binnen het hormoonsysteem. Ze bewijst geen gelijkwaardigheid van verschillende secretagogen of een functioneel voordeel op lange termijn.

Stand van het bewijs

Bowers onderzocht in 1990 achttien gezonde mannen en vergeleek acute GHRP-6-responsen met placebo en GHRH. Jaffe en collega's vergeleken later een langdurige GHRP-6-infusie met fysiologisch zout bij negen gezonde jonge mannen. De grootte van GH-pulsen en de geïntegreerde GH-concentratie veranderden en IGF-I steeg, terwijl de pulsfrequentie in dat experiment niet veranderde. Deze kleine studies karakteriseren hormonale dynamiek onder gecontroleerde voorwaarden. Ze tonen geen blijvende verbetering van kracht, herstel of uitkomsten bij veroudering aan. Een hogere GH- of IGF-I-waarde is niet hetzelfde als zo'n uitkomst. Het receptoronderzoek geeft aanvullende moleculaire context en is geen extra humane uitkomstenstudie. Conclusies moeten bij het werkelijke peptide, de onderzochte groep en de metingen blijven.

Vragen over het onderzoek

Hoe verschilt GHRP-6 van GHRH en volledig groeihormoon?

Het zijn verschillende stoffen. GHRP-6 is een kort secretagoog peptide, GHRH een vrijmakend hormoon en GH het grotere hormoon waarvan de afgifte wordt gemeten. Een gecombineerde respons bewijst niet dat deze moleculen uitwisselbaar zijn.

Bewijst meer GH of IGF-I dat spierkracht toeneemt?

Nee. Het zijn endocriene metingen. Voor een functionele conclusie zijn geschikte gecontroleerde studies nodig die dat functioneren meten in de relevante groep. De besproken GHRP-6-publicaties richten zich vooral op hormonale dynamiek.

Gelden studies van D-Lys3-GHRP-6 of GHRP-2 ook voor GHRP-6?

Nee. Een gemodificeerde antagonist en een ander secretagoog hebben een eigen identiteit en experimentele effecten. Resultaten moeten de werkelijke molecule benoemen en kunnen niet onder de algemene GHRP-naam worden samengevoegd. Ook GHRP-2-eetlustmetingen zijn geen GHRP-6-metingen.

Bronnen

1. Bowers et al., J Clin Endocrinol Metab 1990DOI: 10.1210/jcem-70-4-975PMID: 2108187
2. Jaffe et al., J Clin Endocrinol Metab 1993DOI: 10.1210/jcem.77.6.7903313PMID: 7903313
3. Howard et al., Science 1996 (identificatie van de secretagoogreceptor)DOI: 10.1126/science.273.5277.974PMID: 8688086
4. Cabrales et al., Eur J Pharm Sci 2013 (humane intraveneuze peptidefarmacokinetiek)DOI: 10.1016/j.ejps.2012.10.006PMID: 23099431

Werkingsmechanisme

GHRP-6 stimuleert afgifte van lichaamseigen groeihormoon en vervangt het volledige GH-eiwit niet. Howard en collega's kloonden en karakteriseerden de receptor voor synthetische groeihormoonsecretagogen. Dit onderbouwde een signaalroute die verschilt van enkel toevoegen van GHRH of GH. Bowers en collega's zagen in humane experimenten dat het onderzochte hexapeptide GH in het bloed verhoogde en samen met GHRH een grotere respons gaf. Zij maten ook andere hormonen, met veranderingen in prolactine en cortisol onder bepaalde omstandigheden. Een gecombineerde respons ondersteunt interactie binnen het hormoonsysteem. Ze bewijst geen gelijkwaardigheid van verschillende secretagogen of een functioneel voordeel op lange termijn.

Stand van het bewijs

Bowers onderzocht in 1990 achttien gezonde mannen en vergeleek acute GHRP-6-responsen met placebo en GHRH. Jaffe en collega's vergeleken later een langdurige GHRP-6-infusie met fysiologisch zout bij negen gezonde jonge mannen. De grootte van GH-pulsen en de geïntegreerde GH-concentratie veranderden en IGF-I steeg, terwijl de pulsfrequentie in dat experiment niet veranderde. Deze kleine studies karakteriseren hormonale dynamiek onder gecontroleerde voorwaarden. Ze tonen geen blijvende verbetering van kracht, herstel of uitkomsten bij veroudering aan. Een hogere GH- of IGF-I-waarde is niet hetzelfde als zo'n uitkomst. Het receptoronderzoek geeft aanvullende moleculaire context en is geen extra humane uitkomstenstudie. Conclusies moeten bij het werkelijke peptide, de onderzochte groep en de metingen blijven.

Vragen over het onderzoek

Hoe verschilt GHRP-6 van GHRH en volledig groeihormoon?

Het zijn verschillende stoffen. GHRP-6 is een kort secretagoog peptide, GHRH een vrijmakend hormoon en GH het grotere hormoon waarvan de afgifte wordt gemeten. Een gecombineerde respons bewijst niet dat deze moleculen uitwisselbaar zijn.

Bewijst meer GH of IGF-I dat spierkracht toeneemt?

Nee. Het zijn endocriene metingen. Voor een functionele conclusie zijn geschikte gecontroleerde studies nodig die dat functioneren meten in de relevante groep. De besproken GHRP-6-publicaties richten zich vooral op hormonale dynamiek.

Gelden studies van D-Lys3-GHRP-6 of GHRP-2 ook voor GHRP-6?

Nee. Een gemodificeerde antagonist en een ander secretagoog hebben een eigen identiteit en experimentele effecten. Resultaten moeten de werkelijke molecule benoemen en kunnen niet onder de algemene GHRP-naam worden samengevoegd. Ook GHRP-2-eetlustmetingen zijn geen GHRP-6-metingen.

Bronnen

1. Bowers et al., J Clin Endocrinol Metab 1990DOI: 10.1210/jcem-70-4-975PMID: 2108187
2. Jaffe et al., J Clin Endocrinol Metab 1993DOI: 10.1210/jcem.77.6.7903313PMID: 7903313
3. Howard et al., Science 1996 (identificatie van de secretagoogreceptor)DOI: 10.1126/science.273.5277.974PMID: 8688086
4. Cabrales et al., Eur J Pharm Sci 2013 (humane intraveneuze peptidefarmacokinetiek)DOI: 10.1016/j.ejps.2012.10.006PMID: 23099431