Werkingsmechanisme

Hexareline wordt onderzocht als prikkel voor afgifte van lichaamseigen groeihormoon, wat verschilt van het toevoegen van GH zelf. Imbimbo en collega's maten in een placebogecontroleerd experiment een toenemende GH-respons. Ghigo en collega's vergeleken hormonale reacties bij verschillende blootstellingsroutes en referentieomstandigheden. Deze metingen karakteriseren de endocriene respons op de gebruikte bereiding. Korbonits en collega's onderzochten of blokkade van opioïdereceptoren met naloxon die respons veranderde. Naloxon blokkeerde het GH-stimulerende effect niet. Er werden ook stijgingen van prolactine, cortisol en ACTH gemeten. Een hogere GH-concentratie betekent dus niet dat de werking uitsluitend dat hormoon betreft.

Stand van het bewijs

De geselecteerde klinische gegevens komen uit kleine fysiologische experimenten. Imbimbo onderzocht in 1994 twaalf volwassen mannen in een dubbelblinde, placebogecontroleerde opzet met stijgende blootstelling. Placebo werd willekeurig tussengevoegd; niet alle blootstellingsniveaus waren willekeurig geordend. Ghigo onderzocht twaalf gezonde jonge vrijwilligers met verschillende routes en controles met fysiologisch zout en GHRH. Korbonits onderzocht in 1995 twaalf vrijwilligers in een gerandomiseerd dubbelblind experiment met naloxon, hexareline en placebo. Deze studies ondersteunen een meetbare GH-afgifte onder hun eigen voorwaarden. Ze meten geen langdurige lichaamssamenstelling, herstel of functioneren. Verschillende routes, groepen en blootstellingsomstandigheden leveren geen algemene prestatieclaim op. Geen van de studies stelt de kwaliteit van een andere bereiding vast of valideert een schema voor menselijk gebruik.

Vragen over het onderzoek

Is hexareline zelf groeihormoon?

Nee. Het is een kort secretagoog peptide dat is onderzocht als prikkel voor GH-afgifte. Het volledige groeihormoon is een ander eiwit. De stimulerende stof en het hormoon dat daarna wordt gemeten zijn niet onderling uitwisselbaar.

Tonen de studies meer spierkracht of beter herstel aan?

De besproken onderzoeken meten hormonale reacties in kleine groepen vrijwilligers. Zij stellen deze langetermijnuitkomsten niet vast. Een stijging van GH in het bloed is een fysiologisch eindpunt en vervangt geen gecontroleerde studie naar functioneren of herstel.

Is de duur van de GH-respons de halfwaardetijd van hexareline?

Nee. Daling van een na stimulatie afgegeven hormoon en eliminatie van het stimulerende peptide zijn verschillende metingen. Een farmacokinetische uitspraak over hexareline vraagt om een studie die het peptide zelf meet onder expliciet beschreven omstandigheden.

Bronnen

1. Imbimbo et al., Eur J Clin Pharmacol 1994DOI: 10.1007/BF00191904PMID: 7957536
2. Ghigo et al., J Clin Endocrinol Metab 1994DOI: 10.1210/jcem.78.3.8126144PMID: 8126144
3. Korbonits et al., Clin Endocrinol 1995DOI: 10.1111/j.1365-2265.1995.tb02045.xPMID: 7586608
4. Roumi et al., Peptides 1995 (peptidefarmacokinetiek bij honden)DOI: 10.1016/0196-9781(95)02022-oPMID: 8545255

Werkingsmechanisme

Hexareline wordt onderzocht als prikkel voor afgifte van lichaamseigen groeihormoon, wat verschilt van het toevoegen van GH zelf. Imbimbo en collega's maten in een placebogecontroleerd experiment een toenemende GH-respons. Ghigo en collega's vergeleken hormonale reacties bij verschillende blootstellingsroutes en referentieomstandigheden. Deze metingen karakteriseren de endocriene respons op de gebruikte bereiding. Korbonits en collega's onderzochten of blokkade van opioïdereceptoren met naloxon die respons veranderde. Naloxon blokkeerde het GH-stimulerende effect niet. Er werden ook stijgingen van prolactine, cortisol en ACTH gemeten. Een hogere GH-concentratie betekent dus niet dat de werking uitsluitend dat hormoon betreft.

Stand van het bewijs

De geselecteerde klinische gegevens komen uit kleine fysiologische experimenten. Imbimbo onderzocht in 1994 twaalf volwassen mannen in een dubbelblinde, placebogecontroleerde opzet met stijgende blootstelling. Placebo werd willekeurig tussengevoegd; niet alle blootstellingsniveaus waren willekeurig geordend. Ghigo onderzocht twaalf gezonde jonge vrijwilligers met verschillende routes en controles met fysiologisch zout en GHRH. Korbonits onderzocht in 1995 twaalf vrijwilligers in een gerandomiseerd dubbelblind experiment met naloxon, hexareline en placebo. Deze studies ondersteunen een meetbare GH-afgifte onder hun eigen voorwaarden. Ze meten geen langdurige lichaamssamenstelling, herstel of functioneren. Verschillende routes, groepen en blootstellingsomstandigheden leveren geen algemene prestatieclaim op. Geen van de studies stelt de kwaliteit van een andere bereiding vast of valideert een schema voor menselijk gebruik.

Vragen over het onderzoek

Is hexareline zelf groeihormoon?

Nee. Het is een kort secretagoog peptide dat is onderzocht als prikkel voor GH-afgifte. Het volledige groeihormoon is een ander eiwit. De stimulerende stof en het hormoon dat daarna wordt gemeten zijn niet onderling uitwisselbaar.

Tonen de studies meer spierkracht of beter herstel aan?

De besproken onderzoeken meten hormonale reacties in kleine groepen vrijwilligers. Zij stellen deze langetermijnuitkomsten niet vast. Een stijging van GH in het bloed is een fysiologisch eindpunt en vervangt geen gecontroleerde studie naar functioneren of herstel.

Is de duur van de GH-respons de halfwaardetijd van hexareline?

Nee. Daling van een na stimulatie afgegeven hormoon en eliminatie van het stimulerende peptide zijn verschillende metingen. Een farmacokinetische uitspraak over hexareline vraagt om een studie die het peptide zelf meet onder expliciet beschreven omstandigheden.

Bronnen

1. Imbimbo et al., Eur J Clin Pharmacol 1994DOI: 10.1007/BF00191904PMID: 7957536
2. Ghigo et al., J Clin Endocrinol Metab 1994DOI: 10.1210/jcem.78.3.8126144PMID: 8126144
3. Korbonits et al., Clin Endocrinol 1995DOI: 10.1111/j.1365-2265.1995.tb02045.xPMID: 7586608
4. Roumi et al., Peptides 1995 (peptidefarmacokinetiek bij honden)DOI: 10.1016/0196-9781(95)02022-oPMID: 8545255