Mechanizm działania

Ipamorelina wiąże receptor GHS-R, przez który endogenna grelina pobudza uwalnianie hormonu wzrostu z przysadki. Raun i współpracownicy w 1998 r. wykazali wydzielanie GH w pierwotnych komórkach przysadki szczura i modelach szczurzych oraz świńskich, z siłą i wielkością odpowiedzi porównywalną z GHRP-6. Charakterystyczna była selektywność: w modelu świńskim, w przeciwieństwie do GHRP-6 i GHRP-2, ipamorelina nie zwiększała istotnie ACTH i kortyzolu ponad poziom odpowiedzi na GHRH, także przy ekspozycjach znacznie wyższych niż potrzebne do uwalniania GH. Żadna z badanych substancji tej grupy nie zmieniała stężeń FSH, LH, prolaktyny ani TSH. Badanie u zdrowych mężczyzn opisało proporcjonalną do dawki farmakokinetykę po infuzji dożylnej, końcowy okres półtrwania około dwóch godzin i pojedynczy, ograniczony w czasie epizod uwalniania GH (Gobburu i współpracownicy, 1999). Nie jest to dowód korzyści klinicznej w innych populacjach.

Stan dowodów naukowych

Dostępne są charakterystyka przedkliniczna Rauna z 1998 r., farmakokinetyka i odpowiedź GH zdrowych ochotników w pracy Gobburu z 1999 r. oraz dwie sponsorowane przez Helsinn próby fazy 2 po resekcji jelita. Wieloośrodkowe badanie 117 pacjentów z podwójnym zaślepieniem i placebo (NCT00672074, Beck, 2014) opisywało dobrą tolerancję, lecz czas do tolerowania standaryzowanego stałego posiłku nie różnił się istotnie od placebo. Analizy drugorzędowe też nie wykazały istotnych różnic; ograniczeniami były mała próba i zróżnicowane choroby. Większe randomizowane badanie ustalania dawek obejmowało 320 pacjentów w latach 2011–2014 (NCT01280344, HT-IPAM-202). Rozwój zakończono, a wyniki nie są opublikowane ani zamieszczone w rejestrze. Największy kontrolowany zbiór pozostaje publicznie niedostępny. Ten zestaw nie dostarcza danych fazy 3 ani potwierdzenia wyników długoterminowych lub innych wskazań. Nie ustala skuteczności, bezpieczeństwa ani dopuszczenia konkretnego produktu badawczego.

Pytania dotyczące stanu badań

W jakich badaniach oceniano ipamorelinę?

Pierwsza charakterystyka dotyczyła selektywnego wydzielania GH w hodowlach i modelach szczurzych oraz świńskich. Następnie oceniano farmakokinetykę i odpowiedź GH zdrowych ochotników. Dwie próby fazy 2 badały pooperacyjną niedrożność porażenną jelit po resekcji. Badawczo związek służy ocenie uwalniania GH przez receptor grelinowy.

Jaki jest stan dowodów dotyczących ipamoreliny?

Istnieją dane przedkliniczne, próba zdrowych ochotników i dwie próby fazy 2 z placebo. Badanie 117 pacjentów nie wykazało istotnej poprawy głównego wyniku, a wyniki próby 320 pacjentów pozostają niedostępne. Rozwój przerwano bez programu fazy 3. Źródła nie potwierdzają skuteczności, bezpieczeństwa ani statusu dopuszczenia konkretnego materiału badawczego.

Źródła

1. Raun et al., Eur J Endocrinol 1998DOI: 10.1530/eje.0.1390552PMID: 9849822
2. Gobburu et al., Pharm Res 1999DOI: 10.1023/a:1018955126402PMID: 10496658
3. Beck et al., Int J Colorectal Dis 2014DOI: 10.1007/s00384-014-2030-8PMID: 25331030
4. ClinicalTrials.gov NCT00672074 (faza 2, pooperacyjna niedrożność porażenna jelit, 117 pacjentów)
5. ClinicalTrials.gov NCT01280344 (HT-IPAM-202, faza 2, ustalanie dawek, 320 pacjentów, wyniki nieudostępnione)

Mechanizm działania

Ipamorelina wiąże receptor GHS-R, przez który endogenna grelina pobudza uwalnianie hormonu wzrostu z przysadki. Raun i współpracownicy w 1998 r. wykazali wydzielanie GH w pierwotnych komórkach przysadki szczura i modelach szczurzych oraz świńskich, z siłą i wielkością odpowiedzi porównywalną z GHRP-6. Charakterystyczna była selektywność: w modelu świńskim, w przeciwieństwie do GHRP-6 i GHRP-2, ipamorelina nie zwiększała istotnie ACTH i kortyzolu ponad poziom odpowiedzi na GHRH, także przy ekspozycjach znacznie wyższych niż potrzebne do uwalniania GH. Żadna z badanych substancji tej grupy nie zmieniała stężeń FSH, LH, prolaktyny ani TSH. Badanie u zdrowych mężczyzn opisało proporcjonalną do dawki farmakokinetykę po infuzji dożylnej, końcowy okres półtrwania około dwóch godzin i pojedynczy, ograniczony w czasie epizod uwalniania GH (Gobburu i współpracownicy, 1999). Nie jest to dowód korzyści klinicznej w innych populacjach.

Stan dowodów naukowych

Dostępne są charakterystyka przedkliniczna Rauna z 1998 r., farmakokinetyka i odpowiedź GH zdrowych ochotników w pracy Gobburu z 1999 r. oraz dwie sponsorowane przez Helsinn próby fazy 2 po resekcji jelita. Wieloośrodkowe badanie 117 pacjentów z podwójnym zaślepieniem i placebo (NCT00672074, Beck, 2014) opisywało dobrą tolerancję, lecz czas do tolerowania standaryzowanego stałego posiłku nie różnił się istotnie od placebo. Analizy drugorzędowe też nie wykazały istotnych różnic; ograniczeniami były mała próba i zróżnicowane choroby. Większe randomizowane badanie ustalania dawek obejmowało 320 pacjentów w latach 2011–2014 (NCT01280344, HT-IPAM-202). Rozwój zakończono, a wyniki nie są opublikowane ani zamieszczone w rejestrze. Największy kontrolowany zbiór pozostaje publicznie niedostępny. Ten zestaw nie dostarcza danych fazy 3 ani potwierdzenia wyników długoterminowych lub innych wskazań. Nie ustala skuteczności, bezpieczeństwa ani dopuszczenia konkretnego produktu badawczego.

Pytania dotyczące stanu badań

W jakich badaniach oceniano ipamorelinę?

Pierwsza charakterystyka dotyczyła selektywnego wydzielania GH w hodowlach i modelach szczurzych oraz świńskich. Następnie oceniano farmakokinetykę i odpowiedź GH zdrowych ochotników. Dwie próby fazy 2 badały pooperacyjną niedrożność porażenną jelit po resekcji. Badawczo związek służy ocenie uwalniania GH przez receptor grelinowy.

Jaki jest stan dowodów dotyczących ipamoreliny?

Istnieją dane przedkliniczne, próba zdrowych ochotników i dwie próby fazy 2 z placebo. Badanie 117 pacjentów nie wykazało istotnej poprawy głównego wyniku, a wyniki próby 320 pacjentów pozostają niedostępne. Rozwój przerwano bez programu fazy 3. Źródła nie potwierdzają skuteczności, bezpieczeństwa ani statusu dopuszczenia konkretnego materiału badawczego.

Źródła

1. Raun et al., Eur J Endocrinol 1998DOI: 10.1530/eje.0.1390552PMID: 9849822
2. Gobburu et al., Pharm Res 1999DOI: 10.1023/a:1018955126402PMID: 10496658
3. Beck et al., Int J Colorectal Dis 2014DOI: 10.1007/s00384-014-2030-8PMID: 25331030
4. ClinicalTrials.gov NCT00672074 (faza 2, pooperacyjna niedrożność porażenna jelit, 117 pacjentów)
5. ClinicalTrials.gov NCT01280344 (HT-IPAM-202, faza 2, ustalanie dawek, 320 pacjentów, wyniki nieudostępnione)